ذكر ستايش خداوند عالم ، سلطان معظّم غياث الدّنيا [ 1 ] و الدّين ، اعزّ اللّه انصاره و چون ايزد « 1 » ، شخصى شريف را از جملهء بندگان خويش اختيار كند ، زمام ملك و پادشاهى در قبضهء او نهد و جهاندارى و جهانبانى او را دهد ، بزرگترين عنايتى كى در حقّ آن پادشاه بر خصوص [ 2 ] و دربارهء عالميان بر عموم [ 3 ] ، فرمايد ، آن باشد كى همّت آن پادشاه روزگار را ، به علم و عدل مايل دارد ، از آنچ ، همهء هنرها در ضمن اين هر دو فضيلت است و چون هنرهاء پادشاه بدين هر دو فضيلت ، آراسته باشد ، آن ، جزئى بود از اجزاء نبوّت كه حق تعالى او را به

--> ( 1 ) . P : « عزّ و جلّ » اضافه دارد .